Zaburzenia depresyjne

Na czym polega

Poza obniżonym nastrojem depresja daje zwykle inne objawy. Są to problemy ze snem (bezsenność albo nadmierna senność), zmiana apetytu i masy ciała, trudności z koncentracją i podejmowaniem decyzji, poczucie winy lub bezwartościowości, spowolnienie albo niepokój ruchowy, myśli o śmierci. U części osób na pierwszy plan wychodzą drażliwość, bóle i stałe zmęczenie, a smutek jest mniej widoczny.

Pierwsza wizyta to rozmowa. Psychiatra pyta, od kiedy trwają objawy, jak wpływają na codzienne życie, czy podobne okresy były wcześniej i czy zdarzały się okresy wyraźnie podwyższonego nastroju i energii, bo wtedy leczenie wygląda inaczej. Pyta też o choroby, przyjmowane leki, alkohol i myśli samobójcze. Jeśli objawy mogą mieć przyczynę somatyczną, zleca badania, najczęściej TSH, morfologię, glukozę i witaminę B12.

Sposób leczenia zależy od nasilenia objawów. Przy depresji łagodnej leczeniem pierwszego wyboru jest psychoterapia, najlepiej przebadana jest terapia poznawczo-behawioralna, a pomaga też regularna aktywność fizyczna. Przy depresji umiarkowanej i ciężkiej psychiatra włącza leki przeciwdepresyjne, najskuteczniej w połączeniu z psychoterapią.

Leki przeciwdepresyjne nie uzależniają i nie zmieniają osobowości. Poprawę zwykle widać po dwóch do czterech tygodniach, a pełne działanie po sześciu do ośmiu tygodniach. W pierwszych dniach mogą wystąpić przejściowe działania niepożądane, na przykład nudności lub kłopoty ze snem. Pierwsza wizyta kontrolna odbywa się po dwóch do czterech tygodniach od rozpoczęcia leczenia, a u osób poniżej 25. roku życia wcześniej. Po ustąpieniu objawów lek przyjmuje się co najmniej przez sześć miesięcy, żeby zmniejszyć ryzyko nawrotu. Odstawia się go stopniowo, w porozumieniu z lekarzem.

W Centrum MS psychiatra współpracuje z psychologiem i endokrynologiem. Psycholog prowadzi psychoterapię, a endokrynolog dołącza, gdy objawom towarzyszą zaburzenia hormonalne, na przykład choroby tarczycy.