Terapia zastępcza testosteronem

Na czym polega

Leczenie rozważa się, gdy niskiemu stężeniu testosteronu towarzyszą objawy. Są to obniżone libido, zaburzenia erekcji, rzadsze poranne erekcje, spadek masy mięśniowej lub utrata masy kostnej. Sam niski wynik bez objawów nie jest wskazaniem do leczenia, podobnie jak sam wiek. Oznaczenie LH i FSH pozwala odróżnić niedobór pierwotny, wynikający z chorób jąder, od wtórnego, wynikającego z zaburzeń przysadki. Przy niedoborze wtórnym lekarz szuka przyczyny: sprawdza prolaktynę, przyjmowane leki, choroby przewlekłe i otyłość, bo po ich leczeniu stężenie testosteronu może wrócić do normy.

Testosteron podaje się w postaci żelu albo we wstrzyknięciach. Żel nakłada się codziennie na skórę, a wstrzyknięcia domięśniowe podaje co kilka tygodni lub co kilka miesięcy, zależnie od preparatu. Celem jest stężenie testosteronu w środkowym zakresie normy, nie powyżej niej.

Leczenie wymaga regularnych badań kontrolnych. Pierwsze badania wykonuje się kilka tygodni po rozpoczęciu, żeby dobrać dawkę. Po trzech do sześciu miesiącach lekarz ocenia objawy, stężenie testosteronu, hematokryt i PSA, a przy stabilnych wynikach kolejne kontrole odbywają się raz w roku. Wzrost hematokrytu powyżej 54% wymaga zmniejszenia dawki lub przerwania leczenia. Jeśli objawy nie ustępują mimo prawidłowego stężenia testosteronu, terapię się kończy.